X
تبلیغات
رایتل

 

شبی دل بود و دلدار خردمند                    دل از دیدارِ دلبر شاد و خرسند

که با بانگ « بَنان » و نام  ایـران                 دو چشمم شد زشور عشق،  گریان

چو دلبر شور و اشک شوق را دید                  به شیرینی، زمن مستانه پرسید

بگو جانا که مفهوم « وطـن » چیست؟                   که بی مهرش، دلی گر هست، دل نیست

به زیر « پـرچـم ایـران » نشستیم                  و در را جز به روی « عشق » بستیم

به یُـمـن عـشـق، دُر نـاب سُـفـتیم                   و در وصف « وطـن » این گونه گفتیم

وطـن، یعنی درختی ریشه در خاک                  اصـیل و سـالم و پـر بـهره و پـاک

وطـن، خـاکـی سـراسـر افـتـخار است                   که از «جمشید» و از «کِی» یادگار است

وطـن، یعنی نـژاد  آریـایـی                    نـجـابت، مـهـرورزی، بـاصفایی

وطـن، یعنی سرودِ رقص و آتش                           به استقبال« نـوروزِ » فـره وش

وطـن، خاک « اشـو زرتـشـت » جاوید           کـه دل را می بـرد تـا اوج خـورشـیـد

وطـن، یعنی « اوسـتـا » خواندن دل               بـه آیـیـن « اهــورا » مـانـدن دل

وطـن، شوش و چغازنبیل و کارون               ارس، زاینده رود و موج جیحون

وطـن، تیر و کمان « آرش » ماست                 سـیـاوش های غرق آتش ماست

وطـن، « فردوسی » و « شهنامه »ی اوست                 کـه ایـران زنـده از هنـگـامـه ی اوسـت

وطـن، آوای « رخش » و بانگ  شبدیز                 خروش « رسـتـم » و گلبانگ  پـرویـز

وطـن، چنگ است بر چنگ نکیسا                  سـرود بـاربـدهـا، خـسـروآسـا

وطـن، نقش و نگار تخت جمشید                   شـکـوه روزگـار  تخت جمشید

وطـن، منشور آزادی  کـورش                شکوه جوشش خون  سـیـاوش

وطـن، خرم زدین « بـابـک » پاک                 که رنگین شد زخونش چهره ی خاک

وطـن، « یعقوب لیث » آرَد پدیدار                  و یا « نـادر » شَـه پـیـروز افـشـار

وطـن، را لاله های سرنگون است                   زِیاد « آریوبرزن » غرق خون است

به یک روزش طلوع « مازیار » است                   دگر روزش « ابو مسلم » به کار است

وطـن، یعنی دو دست پینه بسته                    به پـای دار قالی ها نـشـسـتـه

وطـن، یعنی هنر، یعنی ظرافت                    نـقـوش فـرش، در اوج لطافت

وطـن، یعنی تفنگ  بختیاری               غـرور مـلـی و دشمن شـکاری

وطـن، یعنی « بلوچ  و کردستان » با صلابت                 دلـی عـاشـق، نگـاهی با مـهـابـت

وطـن، یعنی خروش  شروه خوانی                     زخـاک پـاک « مـیـهـن » دیـده بـانی

وطـن، یعنی بلندای  دماوند                   زقهر مـلـتـش، ضحاک در بند

وطـن، یعنی « سهند » سرفرازی                   چنان « ستارخان »اش پاکبازی

وطـن، یعنی سخن، یعنی خراسان                  سـرای جاودان عشق و عرفان

وطـن، گل واژه های شعر  خیام                    پیام پر فروغ  پـیـر بـسـطـام

وطـن، یعنی « کمال الملک » و  عطار                  یـکـی نـقـاش و آن یـک مـحو دیـدار

در این میهن دو سیمرغ است در سیر                یکی « شهنامه » دیگر،  منطق الطیر 

یکی من را زِ هَر، من، می رهاند                     یکی دل را به دلـبر می رسـاند

وطـن، خون دل « عین القضات » است                نیایش نامه ی « پـیـر هـرات » است

خراسان است و نسل سربداران                    زجان بگذشتگان در راه ایران

وطـن، یعنی « شفا »، « قانون »،  اشارات               خــرد بـنـشـسـتـه در قــلـب عــبـارات

 نظامی  خوش سرود آن پیر کامل                 « زمـین باشد تن و ایـرانِ ما دل »

وطـن، آوای جان شاعر ماست                   صدای تار « باباطاهر » ماست

اگر چه قلب طـاهـر را شکستند                  و دستش را به مکر و حیله بستند

ولی ماییم و شعر سبز دلدار                    دو بیت طاهر و هیهات بسیار

وطـن، یعنی « تو » و گنجینه راز              تَـفَاُل از  لـسـان الغیب شیراز

وطـن، دارد سرود « مثنوی » را                 زلال عـشـق پـاک مـعـنـوی را

تو دانی « مولوی » از عشق لبریز                   نشد جز با نگاه  شمس تبریز

مرا نقش « وطـن » در جانِ جان است                   همان نقشی که در « نقش جهان » است

وطـن، یعنی سـرود مـهـربانی                 وطـن، یعنی  درفش کاویانی

زعطر خاک میهن گر شوی مست               کویر لوت  ایران هم عزیز است

وطـن، « دارالفنون »،  میرزاتقی خان           شـهـیـد سـرفـراز  فـیـن کـاشـان

وطـن، یعنی « بهارستان »،  مصدق               حـضـوری بی ریا چـون صبح صـادق

زخاک پاک ما « پـروین » بخیزد                     بهار ، آن یار مهر آیین، بخیزد

که از جان ناله با مرغ سحر کرد                    دل شـوریـده را زیـر وزبـر کرد

وطـن، یعنی صدای شعر « نیما                     طـنـیـن جـان فـزای مـوج دریا

وطـن، یعنی « خزر »، « صیاد »، جنگل                   « خلیج فارس »، « رقص نور »، « مشعل »

وطـن، یعنی « دیار عشق» و امید                     دیار ماندگار نـسـل خـورشـیـد

کنون ای « هم وطن »، ای جان جانان                  بیــا بـا مـا بـگـو پـایـنـده ایـران

شاهکاری از استاد بادکوبه ای